Toen we in 1984 voor de eerste keer naar Roemenië gingen met hulpgoederen, bijbels, catechisatiemateriaal, liedboeken en doop- en belijdenisformulieren,
konden we niet vermoeden dat we dit werk na 27 jaar nog steeds niet kunnen opgeven, vanwege de nood die nog er steeds is in de voormalige Oostbloklanden. 

In de beginjaren was het dikwijls moeilijk om met de hulpgoederen vanwege de strenge grenscontroles. De controles om Hongarije, Tsjechië/Slowakije,
de Oekraine en met name Roemenië binnen te komen deden ons dikwijls aan pesterijen denken.

Urenlang stonden onze vrijwilligers aan de grens, in- en uitpakkend, hopend en biddend dat men de bijbels en ander “verboden” spullen niet zouden vinden. 

Stereotiep was de vraag: 
wovon kommen Sie…???
Von Holland…?
Niks gut.. Holland..  Drugs …Porno…Bibels…!!!
En dan werd er gezocht…… urenlang.. 

In al die jaren zijn er al verschrikkelijk veel ritten gemaakt, maar het is helaas nog steeds nodig !

In de beginjaren zwierven we overal door genoemde landen. Adressen kregen we via Zwolle, met de diverse opdrachten.
Vaak moesten we met overleg te werk gaan om het adres te bezoeken.
De Securetate (geheime politie) was overal en hield alles in de gaten. Verraad speelde een grote rol.

Afluisterapparatuur werd veelvuldig gebruikt. Luistervinken in kerken en openbare gebouwen waren dikwijls aanwezig om hun verraderswerk te doen. 

In Hongarije bezochten en bezoeken we adressen in:

Boedapest (ds.Peter Szanek), Cegled (ds.Liszik Zoltan), Debrecen (ds.Gyori Joszef), Nyirbogdany (ds. Rosznyai Istvan , Concruska (ds.Bojtor Istvan),
Kisvarda (Lengyel Maria / Mumbarac), Keckskemet (Szabo Gabor) Ds.Szollar Lajos) in Heyce, Puspokladany, Berethyoufalu, Leninvaros,
Tiszanagyfalu, Apagy, Nagyköros, Reformatuskovacshaza, Szolnok, Tiszagenrenceni enz.enz. en naar vele andere dorpen / steden brachten we onze bijbels. 

De grensovergangen Satu Mare en Oradea boezemden ons groot ontzag en soms angst in, vanwege de strenge controles.
De in een gastank verborgen bijbels en liedboeken en cath.materiaal hebben ze gelukkig nooit gevonden.
De “gas-tank" staat nu al jaren in een museum in Hongarije.

In Roemenië reden we vaak via Satu Mare naar Baia Mare (Szilagy Kalman), Cehul Silvaneii (ds.Jacco Joszef), Colteau (ds. Varga Kardy,)
Sighisoara (pastoor Janos Harai0, Cluj Napoca ( prof. Dobrie Janos), (ds.Lupus Ionan), Samarcu (ds. Herman Janos), Tirgu Mures (dr.Koreh Bela)( ds. Ivacsony Josif),
Valea lui Mihal (ds.Lorincz Janos), Sfintu George (Margit Szekely)(dr.Blenyesi) (ds.Laszlo Joszef )Corund (Pall Gusti), door naar Sibiu,  Brasov,
Tirgu Seciuesc, Covasna, Marcusa,Mercurea Ciuc, Cernaton, en zelfs Bucarest !

Vanaf 1990 concentreren we onze hulpverlening in overleg met andere landelijke organisaties in en rondom de stad Carei (23.000 inw.) in het noord-westen van Roemenië.

De omliggende dorpen zoals Capleni , Salacea en Adoni worden eveneens regelmatig door ons bezocht en met geld en goederen gesteund.

Via onze eigen winkel, C & E ( CAREI en ENTER) waar de gebrachte kleding tegen een zeer lage “vergoeding” wordt verkocht en 3 meisjes al sedert 1993
werk gevonden hebben, wordt in een straal van 25 km rondom Carei dikwijls kleding en andere artikelen gratis verstrekt.

In Tsjechië  werden o.a. adressen bezocht in Brno;  in Slowakije hebben we sinds 2 jaar een adres in Zemplin van een jonge vrouwelijke dominee,
Malvina Szaszak, wonend in Maly Kamenec, die met hulp van haar gemeenteleden ( en onze Stichting),  een pastorie bouwt, zodat ze daar kan gaan wonen.